Showing posts with label Spanish. Show all posts
Showing posts with label Spanish. Show all posts

Friday, April 04, 2008

Memories that Will Always Follow Me

I was new at Concordia. It was my second semester and I was still getting used to a system completely different from what I was used to. I felt inferior for not being Spanish, English or French native, at least, and I didn't think my ideas would be good enough for this demanding university and its professors. "Critical reading" was a course that announced itself to be very competitive. The first class only reinforced that idea on us, and all of my 11 colleagues from the previous Spanish course dropped it. I was alone, again, but I couldn't give up that easily. Surprisingly enough, I managed to "float" through grades of A- and A until towards the end. I felt encouraged by how interesting the readings were and by how our professor would help us see things we would've never thought of otherwise. All this energetic serenity was disrupted when for our final assignment we had to pick between Isabel Allende's "De barro estamos hechos" and J. L. Borges' s "Emma Zunz". The first text was fairly easy and most of my colleagues wanted to write their essay on that. Meanwhile, I could not understand anything from the Argentinian writer's short novel, but didn't want to have a work similar to the others. Therefore, when our professor set up appointments with each one of us, I took advantage of my allotted time and shared my dilemma with him. He told me that I could turn this essay into an attempt to understand Borges's work. "Of course", I said, "but what about my G.P.A.?" (grade point average) "I wouldn't want to destroy it because of such audacity." I will never forget his answer: "Of course there's always this risk, but you will never know until you've tried... and I think you can do it."

It was exactly what I needed. I spent more than one week fighting with "Emma Zunz", I kept on looking for that interesting idea I needed... and I finally found it. I managed to get A+ for the essay and A+ for the whole course. But it was about so much more than just that. He let me express myself and taught me to explore my ideas, no matter how stupid or irrelevant I thought they were. He encouraged me to look beyond my fear of public speaking and consider a teaching career. He made me be passionate about Golden Age literature, considering that I'm not that fond of literature studies. He determined me to take risks and dig beyond the surface. He came have a drink with us after class, although it was his birthday and he could have spent the evening at home. He told me he'd come shake my hand at graduation, although he'll be on sabbatical. He's everything I could wish for in a professor and a human being. I'm so fortunate to have had him as a professor and I could never forget what he has done for me.

Wednesday, March 26, 2008

What the Hell Is Wrong with Me???

I must have too many things on my mind, otherwise I can't explain the stupidity of missing words in 3 out of 5 translations! I know I'm very worried about lots of stuff and that my mind wonders off with every minute, but it's never happened to me before, not even when I was really, really upset. I was laughing today when seeing that I had missed 4 words... thus loosing 3.6 points. I felt like hitting myself with a brick, but I could only laugh. What the hell? I thought I was stronger! Come on, Mirela, wake up and stop acting like that! The worse is yet to come.

Thursday, November 30, 2006

... da' si cand ma loveste...!

Ce daca au trecut 10 ani ani sau asa ceva de cand stiu cantecul si vreo 5 de cand am invatat termenul in spaniola? Conteaza ca in sfarsit s-a facut lumina, durata n-are relevanta. Aham! Nu e ca si cand in versuri ar aparea de circa 100 de ori vreun cuvant din familia lexicala a verbului menear si eu nu m-as fi prins. Deci, in concluzie si prin urmare:

menear = to move / shake one's body = a-si undui corpul => Meneaito / Meneito (ambele utilizate)

Pai cum, chiar asa, sa fi topait si sa ne fi umflat noi palmele timp de-atatia ani degeaba?! Nu se putea, trebuia sa existe o legatura, acolosa. Buuun... inca un mister rezolvat!
Urla dupa mine (ce ti-e si cu lipitorile astea!)... vin, vin, ho!

Thursday, October 26, 2006

Mandrie de roman

Da, am si momente in care simt asta :) (cu toate ca, preluand ideea descoperita intr-un eseu, faptul ca fac parte din aceeasi natie cu un geniu nu mi se datoreaza si nu face sa-mi creasca valoarea)! Sunt foarte incantata ca in revista de limba spaniola a universitatii pe care o urmez va aparea poezia Glossa, scrisa de Mihai Eminescu... in versiunea originala si tradusa... vrem totusi ca cei ce-si vor arunca privirea pe ea sa inteleaga ceva :) . Vor aparea si cateva cuvintele despre marele nostru poet, precum si o poza din Romania pe care o va alege Pablo (multumesc mult de tot, i-au lasat o impresie foarte buna, ar fi vrut sa le puna pe toate... de parca m-as mira! :) ), cel care a venit cu ideea unei editii multiculturale. Ca fapt divers, revista este de asemenea trimisa pe la diferite scoli si cercuri literare din America de sud... sa se mai auda si de Eminescu, nu numai despre cat de hoti si de nenorociti sunt romanii! Cam asa ar arata varianta in spaniola:

Glosa

El tiempo pasa, el tiempo viene,
Todo es viejo y todo nuevo;
Qué es lo malo y qué es lo bueno
Pregúntate y considera;
No esperes y no tengas miedo,
Lo que es ola como la ola pasa;
Si algo te apetece, si te llaman,
Quédate frío delante de todo.

Muchas pasan por en frente,
En el oído suenan muchas,
¿Quién se las recuerda a todas
Y se quedaría para escucharlas?
Quédate a un lado
Para encontrarte a ti mismo,
Cuando con ruidos vacios,
El tiempo pasa, el tiempo viene.

Que ni mueve su lengua
La balanza fría del pensamiento
Hacia el segundo que cambia
Para crear la mascara de la felicidad
Que nace de su propia muerte
Y tal vez dure un momento;
Para quienes la conocen
Todo es viejo y todo nuevo.

Imagínate que en el mundo
Eres un espectador de teatro:
Aunque uno interprete cuatro papeles
Tú adivinarás su cara;
Si se queja, si se pelea,
Tú te quedas en la esquina contigo mismo
Y entiendes de su arte
Qué es lo malo y qué es lo bueno.

El futuro y el pasado
Son los dos lados de una hoja de papel
Quien sabe aprenderlos
Ve en cada final un principio;
Todo lo que ya fue o será
Ahora lo tenemos todo,
Pero no olvides su inutilidad…
Pregúntate y considera.

Porque todo lo que hay
Se somete a las mismas reglas,
Y desde hace miles de años
La gente está alegre y triste;
Otras mascaras, la misma pieza,
Otras bocas, la misma gama,
Engañado tan a menudo,
No esperes y no tengas miedo.

No esperes cuando ves a los pillos
Haciendo un puente hasta la victoria,
Te dejarán atrás las papanatas,
Aunque tengas una estrella en la frente;
No tengas miedo, aun si muchos
Quieran agacharse,
No te conviertas en su amigo:
Lo que es ola como la ola pasa.

Como una canción de sirena,
El mundo estira brillantes mallas;
Para cambiar los actores en la escena,
Te atrae en remolinos;
Escabúllete por afuera de las cosas
Ni tomes en cuenta,
Desde fuera de tu camino
Si algo te apetece, si te llaman.

Si te tocan, apártate,
Si maldicen, cállate la boca;
Por qué insistir con tus consejos
Si conoces el limite de los demás;
Digan todos lo que quieran,
Pase por el mundo quien sea;
Para no tenerle cariño a nada,
Quédate frío delante de todo.

Quédate frío delante de todo,
Si algo te apetece, si te llaman;
Lo que es ola como la ola pasa,
No esperes y no tengas miedo;
Pregúntate y considera
Qué es lo malo, qué es lo bueno;
Lo todo es viejo y lo todo nuevo:
El tiempo pasa, el tiempo viene.


Sunday, October 22, 2006

Halloween

Ya puedo decir que tengo cierta edad y un poco de experiencia. Hasta hace poco tiempo llevaba una vida tranquila, trastornada de vez en cuando por los problemas diarios con los cuales uno se confrunta al irse a vivir en un otro pais. Por supuesto, dolia no estar junto a mi madre y a mi abuela, pero tenia el amor de mi marido, del cual sigo gozando. Ahora, sin embargo, me encuentro frente a muchisimas preguntas cuyas respuestas no conozco. Me siento muy avergonzada por necesitar hablar con alguien, y no tengo a nadie para hacerlo. No, no me estoy quejando, estoy solamente diciendo la verdad: no tengo una persona con la cual pueda hablar de mis problemas (tal vez ni se trate de problemas muy importantes, pero a mi me afectan mucho y no se como escaparme de ellos). Necesito tanto hablar con alguien... por eso escribo aqui como una loca. Pensaba que me habia acostumbrado con no hablar con nadie de lo que pasaba dentro de mi alma, pero me doy cuenta que estaba muy equivocada: no tenia nada de que hablar, por eso no extranaba un verdadero amigo, lo que tuve en el pasado. Hace algunos meses he encontrado a alguien con quien estaba muy a gusto, y lo sigo siendo... siento que con aquella persona podria hablar de lo que sea... pero no de esto. Por eso vengo y escribo aqui... porque soy muy cobarde, muy debil, no tengo la capacidad de controlarme... y eso me entristece bastante... tenia otra opinion acerca de mi persona. Siento que ya no puedo mas... me doy cuenta de lo estupido que es todo, o parte de ello. Lo que pasa en mi pais es muy serio y es algo de que no soy culpable (aunque me da tremenda lastima no estar alla). Pero de eso puedo hablar, puedo quejarme. Tengo el derecho de hacerlo. Por otra parte, llevo toda la culpa por lo que pasa dentro de... no, no lo voy a escribir, tal vez parezca menos real si no lo hago. Necesito ayuda y no se donde encontrarla... ya siento que no puedo sola... por eso vengo y escribo aqui. No quiero perder cosas, no se que quiero... no quiero sentir, no puedo acceptar mi incapacidad. Me gustaria gritar y hacer que todo desapareciera. Querria desaparecer yo misma, pero no me da ganas de perderlo todo. Y ahora vienen mis preguntas: ?Como es posible que algo que nos trae tanta alegria lleve consigo tanta inquietud? ?Como hacer para no sufrir? ?Como decirlo para eliberarme, pero sin asumirme las consecuencias? ?Como huir sin dejar un hueco (me encantaria saber que este no fuera el caso, pero tambien me sentiria aun peor)? ?Como hacer para redescubrirme? ?Que hay que hacer para que no duela tanto? ?Como dejar mis suenos volar sin sentir miedo? ?Como no pensar en todo eso? ?Como aceptarlo? ?Como hacer para no volverme aun mas estupida? ?Como?
Si todavia no se han dado cuenta, estoy hablando del anelo que siento hacia Rumania, por supuesto.

Tuesday, September 19, 2006

Lo que es evidente

¿Por qué me importa tanto,
por qué me sigue molestando?
Querría ser, me encantaría brillar,
pero lo unico que recibí
fue un pedazo de tierra con un poco de agua...
lo que se llama barro.
Duele ver, duele saber que otros lo son,
que lo tienen y lo usan;
sin embargo, estoy bien, si me dejan existir.
No me pregunten, aunque les preocupe...
no hay nada que entender.
¿Qué saben las estrellas de las hormigas?
¿Cómo podría el oceano
escuchar el murmullo de un hilo de agua?
¿Por qué le importaría a un emperador
de lo que pasa con un mendigo?