Mandrie de romanDa, am si momente in care simt asta :) (cu toate ca, preluand ideea descoperita intr-un eseu, faptul ca fac parte din aceeasi natie cu un geniu nu mi se datoreaza si nu face sa-mi creasca valoarea)! Sunt foarte incantata ca in revista de limba spaniola a universitatii pe care o urmez va aparea poezia
Glossa, scrisa de Mihai Eminescu... in versiunea originala si tradusa... vrem totusi ca cei ce-si vor arunca privirea pe ea sa inteleaga ceva :) . Vor aparea si cateva cuvintele despre marele nostru poet, precum si o poza din Romania pe care o va alege Pablo (multumesc mult de tot, i-au lasat o impresie foarte buna, ar fi vrut sa le puna pe toate... de parca m-as mira! :) ), cel care a venit cu ideea unei editii multiculturale. Ca fapt divers, revista este de asemenea trimisa pe la diferite scoli si cercuri literare din America de sud... sa se mai auda si de Eminescu, nu numai despre cat de hoti si de nenorociti sunt romanii! Cam asa ar arata varianta in spaniola:
Glosa
El tiempo pasa, el tiempo viene,
Todo es viejo y todo nuevo;
Qué es lo malo y qué es lo bueno
Pregúntate y considera;
No esperes y no tengas miedo,
Lo que es ola como la ola pasa;
Si algo te apetece, si te llaman,
Quédate frío delante de todo.
Muchas pasan por en frente,
En el oído suenan muchas,
¿Quién se las recuerda a todas
Y se quedaría para escucharlas?
Quédate a un lado
Para encontrarte a ti mismo,
Cuando con ruidos vacios,
El tiempo pasa, el tiempo viene.
Que ni mueve su lengua
La balanza fría del pensamiento
Hacia el segundo que cambia
Para crear la mascara de la felicidad
Que nace de su propia muerte
Y tal vez dure un momento;
Para quienes la conocen
Todo es viejo y todo nuevo.
Imagínate que en el mundo
Eres un espectador de teatro:
Aunque uno interprete cuatro papeles
Tú adivinarás su cara;
Si se queja, si se pelea,
Tú te quedas en la esquina contigo mismo
Y entiendes de su arte
Qué es lo malo y qué es lo bueno.
El futuro y el pasado
Son los dos lados de una hoja de papel
Quien sabe aprenderlos
Ve en cada final un principio;
Todo lo que ya fue o será
Ahora lo tenemos todo,
Pero no olvides su inutilidad…
Pregúntate y considera.
Porque todo lo que hay
Se somete a las mismas reglas,
Y desde hace miles de años
La gente está alegre y triste;
Otras mascaras, la misma pieza,
Otras bocas, la misma gama,
Engañado tan a menudo,
No esperes y no tengas miedo.
No esperes cuando ves a los pillos
Haciendo un puente hasta la victoria,
Te dejarán atrás las papanatas,
Aunque tengas una estrella en la frente;
No tengas miedo, aun si muchos
Quieran agacharse,
No te conviertas en su amigo:
Lo que es ola como la ola pasa.
Como una canción de sirena,
El mundo estira brillantes mallas;
Para cambiar los actores en la escena,
Te atrae en remolinos;
Escabúllete por afuera de las cosas
Ni tomes en cuenta,
Desde fuera de tu camino
Si algo te apetece, si te llaman.
Si te tocan, apártate,
Si maldicen, cállate la boca;
Por qué insistir con tus consejos
Si conoces el limite de los demás;
Digan todos lo que quieran,
Pase por el mundo quien sea;
Para no tenerle cariño a nada,
Quédate frío delante de todo.
Quédate frío delante de todo,
Si algo te apetece, si te llaman;
Lo que es ola como la ola pasa,
No esperes y no tengas miedo;
Pregúntate y considera
Qué es lo malo, qué es lo bueno;
Lo todo es viejo y lo todo nuevo:
El tiempo pasa, el tiempo viene.